Hiropi FanFiction No.01
posted on 08 Aug 2008 20:30 by hiropifc in FanFiction
Title : รักแรกพบ
Side Story : Doki Doki Reborn Memorial 2 Rhythm
Fandom : Hiropi : The Guardian of Badness & Injustice
Author : Ayafee & Sarren
Summary : แรกพบเจอของเรา.. คือซุปเปอร์มาเก็ต
Warning : ทั้งหมดคือการจิ้นของสาววาย เนื้อเรื่องหลักเป็นไงไม่รู้
--------------------------------------------------------------------------------------
โรมิโอกับจูเลียตพบรักกันเพียงแค่สบตา
แม้นมากอุปสรรค ทั้งคู่ไม่เคยหวาดหวั่น
รักเรานั้น.เหมือนกัน
แสงแดดอ่อนๆของยามเช้าสดใส วันนี้ก็เป็นเช้าที่เหมือนทุกวันและทุกเล่มมังงะที่ผ่านมาของฮิโระปี้ แต่ต่างสีนิดหน่อยเมื่อเป็นเวอร์ชั่นอนิเมจอแก้ว เรื่องราวในวันนี้ของแฟนฟิคเป็นเรื่องราวของมังงะเล่มที่ 9 ที่ทางอนิเมยังไม่ฉาย เท้าความกลับไปเมื่อวานนี้ที่ไม่ได้เขียนถึง กบน้อยผู้พิทักษ์ความเลวได้สบตากับเจ้าปลาน้อยที่ถูกซื้อมาขายในซุปเปอร์มาเก็ตอย่างเงียบงัน... และเรื่องราวจึงเริ่มต้นขึ้น..
ความรักนั้นไม่จำเป็นต้องคำนวณระยะเวลา
ไม่จำเป็นต้องเปิดสารานุกรมวิทยาศาสตร์
ต่างสัญชาติ กับ ต่างสปีชีย์.. ก็ไม่ต่างกัน
ฮิโระปี้ กบน้อยสีดำทมึนผู้พิทักษ์ความเลวและความอยุติธรรมออกเดินลาดตระเวนตามปกติ แต่วันนี้คงต่างออกไป เมื่อสายตาของเขาไปหยุด ณ ร้านซุปเปอร์มาเก็ตใกล้ฐานของตน อะไรบางอย่างมันดึงดูดให้เขาเดินเข้าไป เสียงปิ๊งป๊องน่ารำคาญแว่วเข้าหู หากเป็นปกติ..เขาคงฟาดไปแล้ว.. แต่นี่มีบางอย่างดึงดูดให้เขาเดินตรงไป
ภาพตรงหน้างดงามราวกับรูปสลักในพิพิธภัณฑ์
สะกดสายตาดั่งพบเจอภาพโมนาลิซ่า
เห็นแล้วหัวใจเย็นชา รู้สึกซู่ซ่าขึ้นมาได้
ในช่องแช่แข็งที่เขาไม่ค่อยชอบความเย็นของมันนั้น มีเจ้าปลาน้อยน่ารักตัวหนึ่งนอนนิ่งร้องไห้สะอึกสะอื้นอย่างเงียบงัน มันจะเป็นน้ำมันปลา หรือมันจะเป็นอะไรเขาก็มิอาจรู้ รู้แค่... ขามันพาเขาก้าวเข้าไปใกล้ ใกล้จนแลเห็นเจ้าปลาในช่องแช่นั่นชัดเจน
"เธอชื่ออะไร เจ้าสัตว์น้ำ" เจ้ากบสีดำหยุดยืนหน้าช่องแช่แข็ง เสียงสะอื้นของเจ้าปลาน้อยในนั้นเรียกให้เขาหยุดข้างทาง ก็แค่ซุปเปอร์เก่าๆ เดินผ่านทุกวัน วันนี้เปลี่ยนแปลงไป
“อะ...เอ๋?” ปลาแอ๊บแบ๋วเงยหน้าขึ้นน้อยๆมองผู้เรียกหา
“ฉันถามว่าเธอชื่ออะไร?” เสียงทุ้มขู่ถามอีกครั้ง ทำไมเขาต้องใจเย็นด้วยนะ....
"ทู..ทูมาโระครับ" ปลาน้อยตอบคำทั้งที่ยังไม่หายสะอื้นดี ครีบเล็กยกขึ้นปาดน้ำตาลวกๆ ภาพที่เห็นนั่นทำไมมันกวนใจนัก ก็แค่ปลาตัวหนึ่ง..
ร่างผิวสีเข้มลื่นๆขยับกายเข้ามาใกล้ช่องฟรีซมากขึ้น เห็นน้ำตาแล้วอดไม่ได้ที่จะยื่นมือลื่นๆของตัวเองไปซับ "ร้องไห้ทำไมกัน กลัวถูกขายรึไง?"
ถามออกไปแบบนั้นเจ้าปลาน้อยก็ยิ่งร้องไห้หนักกว่าเดิม ทูมาโระขยับกายลื่นเรียบเข้าหาร่างสูงตรงหน้ามากขึ้น เงยหน้าขึ้นมองอีกฝ่าย ดวงตากลมโตสีน้ำตาลสบกับดวงตาคมสีนิลเข้ม
"ครับ.." เอ่ยยอมรับเสียงแผ่วเบา
"ผม..กลัวที่จะถูกขาย ผมอยากกลับบ้าน กลับไปหาครอบครัวของผม" ท้ายเสียงเริ่มสะอื้นมากขึ้นทีละน้อย
"หึ.. ปลาที่ถูกจับมาแล้ว พวกพ่อค้าไม่ปล่อยกลับบ้านไม่รู้รึไง?" ดวงตาสีดำที่เห็นเมื่อกี้เป็นแค่ภาพลวงตา จริงๆแล้วเห็นแต่ลูกกะตาสีขาว... มันช่างยากจะคาดเดาอารมณ์ของเจ้ากบสีดำเหลือเกิน
"ไม่ปล่อยกลับ..ถ้างั้น.." ถูกจับมาแล้วไม่มีทางถูกปล่อยกลับ นี่เขาจะต้องอยู่ที่นี่ อยู่ในช่องแช่แบบนี้ แล้วครอบครัวของเขาล่ะ ตัวของเขาล่ะ จะถูกซื้อไปเมื่อไหร่ จะถูกกินตอนไหน..
จะเป็นลาบทูน่า? แซนวิซทูน่า?
จะเป็นผัดเผ็ด? ผัดเปรี้ยวหวาน? ซูชิ?
แล้วมันจะอร่อยรึเปล่า...?
เห็นเจ้าปลาทูในช่องแช่ออกอาการตัวสั่นระริกเป็นเสงี่ยมสอง อดเห็นใจไม่ได้ ทำไมหัวใจเขาแปลกไปนะ "เหงาเหรอ?" บทพูดชวนอ้วกในสายตาคนอื่น แต่แสนซึ้งในสายตาปลายังคงดำเนินต่อไป
คำถามจากกบแปลกหน้าวิ่งเข้าสู่สมองน้อยๆของทูมาโระ เหงาเหรอ..เขาเหงาหรือเปล่า ไม่เคยถามความรู้สึกของตัวเอง แต่ตอนนี้..กบที่ใครๆต่างว่ากันว่าโหดเหี้ยมกำลังถามเขา ความอบอุ่นเกิดขึ้นในใจอย่างไม่รู้ตัว..
"อาจจะ..เหงาก็ได้มั้งครับ" ปลาทูน้อยตอบเสียงเบา
ความเหงาที่เกาะกินหัวใจน้อยๆ
ให้เยียบเย็นยิ่งกว่าช่องแช่แข็ง
"ฉันก็ตัวคนเดียวเหมือนกัน" สัมผัสอบอุ่นแตะลงบนศีรษะน้อยแบนๆของปลาทูน่า ดวงตากลมโตสบมองเจ้าของน้ำเสียงอันอ่อนโยนนั้นอย่างปลาบปลื้ม ตัวคนเดียวเหมือนกัน..?
"ผมดีใจจัง..." ที่มีคนเหมือนเขา... เหงาและโหยหาคนมาเคียงข้างกาย ความเหงามันช่างเหน็บหนาวยิ่งกว่าช่องแช่ที่เขานอนอยุ่ตอนนี้ หวาดกลัวอนาคต.. ว่าจะกลายเป็นอาหารเมนูอะไร
ปลาน้อยเผยรอยยิ้มสดใส ดีใจ..ดีใจที่รู้สึกว่าไม่ได้อยู่ตัวคนเดียว ยังมีคนที่เหมือนกับเขา แบบนี้..ต่อให้ต้องอยู่ในช่องแช่..ก็ไม่รู้สึกเหงาอีกต่อไปแล้ว
รอยยิ้มที่แสนสดใสของปลาทูน้อยๆตรงหน้าทำให้ร่างสูงถึงกับอึ้งไปชั่วขณะ รอยยิ้มแบบนั้น.. ไม่เคยมีใครมอบให้เขามาก่อน.. ความรู้สึกบางอย่างในใจ..เริ่มสั่นคลอน..
"งั้นต่อไป ฉันจะขย้ำพวกที่คิดจะมาซื้อเธอให้หมด" ไอ้พวกคนดีที่อยากทำกับข้าวให้คนในครอบครัว ไอ้พวกคนดีที่รู้จักกินอาหารถูกสุชอนามัย... เขาจะไม่ปล่อยไว้
"อ..ไม่ต้องถึงขนาดนั้นก็ได้ครับ!" ทูมาโระร้องเสียงหลง ดีใจที่มีคนคิดจะทำเพื่อเขา แต่การที่จะไปทำร้ายคนที่คิดจะมาซื้อกับข้าวแบบนั้น..เขายอมรับไม่ได้ คนเราเกิดมาก็ต้องกิน ทำไปเพราะความจำเป็นทั้งนั้น
"พวกเขาเองก็ต้องทำเพราะความจำเป็นเหมือนกัน อย่าเลยนะครับ แค่รู้ว่าคุณคิดจะทำเพื่อผม..เท่านี้ก็พอแล้วล่ะครับ"
"ฉันไม่ได้ทำเพื่อแก" เสียงทุ้มเว้นช่วง พลางหยิบทอนฟามากระชับไว้ในมือแน่น
"ฉันก็แค่เกลียดพวกสัตว์กินพืช กับพวกคนดีน่ารังเกียจ" ดวงตาสบมองมาอย่างมั่นคงอย่างหินผา ใบหน้ากลม(?)ขับให้ดูน่าเกรงขาม สีผิวกาย... อบอุ่น.. ฝากฝังชีวิตได้
"ครับๆ ไม่ได้ทำเพื่อผมก็ไม่ได้ทำเพื่อผม" ทูมาโระตอบรับง่ายๆไม่ต่อความ ใบหน้าหวาน(?)ส่งยิ้มละไมให้ คนตรงหน้านี้..อบอุ่นมากกว่าที่ตาเห็น
"แต่ผม.. ขอแค่นิดเดียวนะครับ" ดวงตากลมหลุบลงหลบสายตานั่น ใบหน้าระเรื่อแดงด้วยสีเลือดจางๆ
"ขอแค่คุณฮิโระปี้มาคุยกับผมทุกวันได้มั้ยครับ" ทูมาโระสบมองดวงตาขาวจั๊วะไร้ประกายของกบสีดำตรงหน้าอีกครั้ง
แน่วแน่และอ้อนวอน..
กบเพียงหนึ่งเดียวที่มอบความอบอุ่นให้เขา..
ท่ามกลางเมืองใหญ่ไม่คุ้นตานี้
ฮิโระปี๊ก้มลงมองปลาน้อยที่ตอนนี้กำลังลุ้นอยู่กับคำตอบของเขา ใบหน้าที่ดูเหมือนกับคาดหวังนั่นมันอะไรกัน แต่ถึงจะคิดแบบนั้นก็ไม่ได้ตอบออกไป.. "ได้สิ" ตอบสั้นๆตามแบบฉบับ แต่แค่นั้นก็นำความยินดีมาสู่ปลาทูน้อยอย่างมากล้น
"..มาคุยก็ได้" แค่มาคุย..ไม่ได้ยุ่งยากอะไรนักหนา ยังไงร้านนี่ก็เป็นทางผ่าน แต่เจ้าปลานี่..มักน้อยจนน่าแปลกใจ..
"งั้นเอาไว้พรุ่งนี้จะมาหาอีกละกัน"
โดยไม่รู้ตัว..สายสัมพันธ์ของทั้งสองได้เรียงร้อยเข้าหากัน..
มากขึ้น..มากขึ้น.. ก่อเกิดบางสิ่งบางอย่าง..
"ครับ" ปลาน้อยตอบรับด้วยความยินดี แค่คนตรงหน้านี้..แค่ได้พูดคุยด้วย..ก็พอ..
เพียงเท่านั้น รอยยิ้มของสัตว์ต่างสปีชีย์พลันปรากฏสดใสแข่งกับแสงอรุณยามเย็น คุณลุงเจ้าของร้านได้แต่งงกับเรื่องแปลกๆที่เกิดขึ้นในซุปเปอร์มาเก็ตของเขา บางที... มันอาจจะเป็นเรื่องบรรลือโลกที่เขาต้องร่วมเป็นพยานรักในวันข้างหน้าก็เป็นได้
"ฉันไปล่ะ" กบสีดำผินกายหันหลังกลับไปยังทิศทางกลับฐานของตนเอง น่าประหลาดใจ.. ทำไมไม่ซื้อปลาไปแช่ในตู้เย็นห้องตัวเองซะ
ดวงตากลมโตของปลาน้อยมองตามแผ่นหลังนั่นไป หัวใจสั่นระรั่ว เส้นผมและผิวกายสีดำเป็นภาพติดตา "หรือผม... จะหลงรักคุณเข้าซะแล้วครับ.. คุณฮิโระปี้" รักแรกพบ.. ที่อบอุ่นเกินอุณหภูมิติดลบ 27 องศาของช่องแช่...
ความรัก.. ความรัก คือความอบอุ่น
ร่างสูงของฮิโระปี๊เดินจากมา โดยไม่รู้ตัว..รอยยิ้มพลันปรากฏขึ้นที่ริมฝีปาก "ทูมาโระงั้นเหรอ.." น่าสนใจ..ปลาทูตัวนั้น อยากพูดคุย.. อยากทำความรู้จักให้มากกว่านี้.. จะเป็นเพราะน้ำตาที่เห็น..หรือเพราะความคิดที่ไม่เหมือนเจ้าสัตว์กินพืชตัวอื่นๆ..ก็ไม่รู้ได้
ความรัก.. ความรัก คือสิ่งที่มองไม่เห็นด้วยตา
บางทีความรัก..อาจจะวิ่งเข้าหาเร็วกว่าที่คิด..
หนึ่งกบผู้พิทักษ์ หนึ่งปลาน้อยในช่องแช่ ความรักที่ต่างสายพันธุ์..เกิดขึ้นจากการพบหน้ากันเพียงครั้งเดียว..
-------------------------------------------------------------------------------------
สำหรับผู้ที่สงสัยความเป็นไปของฮิโระปี้ อ่านได้จากPage ด้านบน และเอนทรี่ก่อนหน้านี้นะคะ ด้วยความปรารถนาดีและความเสื่อมจากทีมงานผู้สร้างฮิโระปี้
ครั้งหน้าจะเป็นสัมภาษณ์ของ Seiyuu ผู้ให้เสียงของฮิโระปี้ค่ะ
ยินดีต้อนรับทั้งสมาชิกหน้าใหม่ และหวังว่าจะรักกบตัวนี้และปลาทูน้อยมากขึ้นนะคะ เมื่อกระแสตอบรับดี ตัวละครอื่นจะตามมาในเร็ววัน แล้วแต่เบื้องบนจะบัญชามาค่ะ
New Face จากมังงะ : สะงิมุ , เบียคุโระ พบกันเร็วๆนี้
ขอบคุณแฟนๆและผู้ให้ความสนับสนุนฮิโระปี้ กบน้อยผู้พิทักษ์ความเลวและความยุติธรรมค่ะ